
Er zijn deep-sky objecten die je versteld doen staan door hun schoonheid. Er zijn objecten die je versteld doen staan door hun omvang. En er zijn objecten die je versteld doen staan door het verhaal dat ze vertellen, een verhaal van catastrofe, van kosmisch geweld, van een ster die explodeerde en in haar dood de ruimte rondom haar voor altijd veranderde. IC 443, de Jellyfish Nebula (Kwallennevel), behoort tot die laatste categorie. Op een goede narrowband-astrofoto is het beeld onmiddellijk herkenbaar: een grote, bolvormige structuur van gloeiende filamenten en bogen, dooraderd met draadvormige slierten en compacte knobbels, die samen de suggestie wekken van een kwal die door een donkere oceaan zweeft.

Er zijn deep-sky objecten die indrukken nalaten door hun helderheid, door hun afmetingen of door hun wetenschappelijke betekenis. En dan zijn er objecten die een indruk nalaten door iets wat moeilijker te benoemen is, een combinatie van vorm, kleur, structuur en context die samen iets creëert wat de verbeelding onmiddellijk grijpt en niet meer loslaat. NGC 7380, de Wizard Nebula (Toveraarsnevel), behoort tot die categorie. Op 7.200 lichtjaar afstand, in het hart van de Perseusarm, spreidt een mysterieuze 'tovenaar' zijn kosmische mantel.

Er zijn deep-sky objecten die je moet opzoeken in een steratlas, waarvan je de coördinaten moet invoeren in een goto-montuur en waarbij je na het vinden nog altijd twijfelt of je wel het juiste object in beeld hebt. En dan zijn er objecten die je onmiddellijk herkent. Die je met één blik grijpen en niet meer loslaten. IC 2177, de Zeemeeuwnevel, behoort zonder twijfel tot die tweede categorie. Op een goede astrofoto, en zelfs al op een bescheiden opname met een kit-lens en een modified DSLR, zie je het meteen: een grote, uitgespreide nevel met de onmiskenbare vorm van een zeemeeuw in vlucht.

Als er één deep-sky object bestaat waarvan de bijnaam perfect past bij wat je door een telescoop of op een astrofoto ziet, dan is het wel NGC 2359. De Helm van Thor (Thors' Helmet), vernoemd naar de Noorse god van de donder, is een van de meest fotogenieke en wetenschappelijk fascinerende emissinevels aan de nachtelijke hemel. Met zijn karakteristieke bolvormige "helm" geflankeerd door twee uitgestrekte "vleugels" of "hoorns" lijkt het alsof de hemel zelf een wapenrusting draagt. Maar achter die mythologische schoonheid schuilt een verhaal van kosmisch geweld, extreme sterrenfysica en onvermijdelijke ondergang.

De Duitse sterrenkundige Albert Marth ontdekt vanuit het South Villa Observatory in Londen de planetoïde 29 Amphitrite. Deze planetoïde heeft een gemiddelde diameter van 212 kilometer en heeft een oppervlak met een hoog albedo waardoor deze een helder oppervlak heeft. Uit sterbedekkingen is gebleken dat de planetoïde Amphitrite mogelijk een natuurlijke satelliet heeft. De naam van deze planetoïde verwijst naar de naar godin Amphitrite die in de Griekse mythologie de vrouw van Poseidon was, de god van de zee.
Deze website wordt aan onze bezoekers blijvend gratis aangeboden maar om de hoge kosten om de site online te houden te drukken moeten we wel het nodige budget kunnen verzamelen. Ook jij kunt uw bijdrage leveren door ons te ondersteunen met uw donatie zodat we u blijvend kunnen voorzien van het laatste nieuws en artikelen boordevol informatie.