De Duitse astronoom Max Wolf ontdekt vanuit Heidelberg de 500ste planetoïde. Later krijgt deze planetoïde de naam 500 Selinur, een figuur uit een roman van de Duitse auteur Friedrich Theodor Vischer. Naast deze planetoïde ontdekte Max Wolf nog eens 247 planetoïden alsook enkele kometen en een rode dwerg die een van de dichtstbijzijnde sterren is van de Zon (Wolf 359). Foto: Archiv fur Kunst und Geschichte Berlin

De Amerikaanse astronoom Raymond Smith Dugan ontdekt de planetoïde 511 Davida. Dit is een grote C-type planetoïde in het buitenste deel van de planetoïdengordel tussen de banen van de planeten Mars en Jupiter met een onregelmatige vorm dat een gemiddelde diameter heeft van ongeveer 290 kilometer. Davida is een van de weinige planetoïden waarbij de vorm bepaald is door directe waarnemingen vanaf de Aarde. Uit deze waarnemingen blijkt dat op het oppervlak van de planetoïde een 150 kilometer grote depressie voorkomt. Wellicht is dit een enorme krater vergelijkbaar met de krater op het oppervlak van planetoïde (253) Mathilde.

De Amerikaanse organisatie Carnegie Institution of Washington richt het Mount Wilson Solar Observatory op. Dit zone-observatorium wordt uitgerust met de Snow Solar Telescope die genoemd werd naar de vader van de financierster Helen Snow. Het licht van de Zon dat door de Snow Solar Telescope wordt opgevangen, wordt op het einde van een lang horitontaal gebouw uiteindelijk opgevangen in een spectrograaf waarmee men het spectrum van onze ster kan onderzoeken.

De Amerikaanse astronoom Charles Dillon Perrine ontdekt vanuit het Lick Observatory de Jupitermaan Elara. Dit is in afstand de dertiende maan van de gigantische gasplaneet Jupiter en dit object werd vernoemd naar één van de liefdes van Zeus, die de moeder is van de reus Tityus. Elara heeft een lage dichtheid en draait in een vreemde baan om Jupiter wat er voor wetenschappers op wijst dat dit geen natuurlijke maan van Jupiter is maar een gevangen planetoïde. Foto: Kevin Heider

De Duitse astronoom Max Wolf ontdekt de planetoïde 588 Achilles. Dit is de eerste zogeheten 'Jupiter-Trojaanse' planetoïde. Trojanen zijn planetoïden die zich in de Lagrangepunten L4 en L5 van de baan van een planeet bevinden en op 60 graden boogafstand met de planeet mee bewegen. Verreweg de meeste Trojanen bevinden zich in de Lagrangepunten van de planeet Jupiter en worden daarom 'Jupiter-Trojaanse' planetoïden genoemd. Op basis van gegevens afkomstig van de IRAS ruimtetelescoop zou de planetoïde 588 Achilles een diameter hebben van 135 kilometer.

Overlijden van de Amerikaanse natuurkundige en astronoom Samuel Pierpont Langley. Hij was de uitvinder van de bolometer en zijn infrarood-waarnemingen van de Maan werden door Svante Arrhenius gebruikt om het effect van kooldioxide op de temperatuur van de Aarde te berekenen. Na zijn studies aan de English High School of Boston werd hij in 1867 de eerste directeur van het Allegheny Observatory in Pittsburgh, Pennsylvania. In 1887 werd hij de derde directeur van het Smithsonian Institution waarna Langley ook het Smithsonian Astrophysical Observatory oprichtte.

De Duitse astronoom August Kopff ontdekt de planetoïde 624 Hektor. Deze planetoïde heeft een onregelmatige vorm van 370 bij 195 km en is de grootste van een familie van planetoïden die astronomen de 'Trojanen' noemen. Hektors baan helt meer dan 18° ten opzichte van de ecliptica en een omloop varieert de afstand tot de Zon tussen de 5,095 en 5,349 astronomische eenheden. Deze planetoïde is ook de enige Trojaan waarbij een maantje ontdekt is. Het maantje is ongeveer vijftien kilometer groot en bevindt zich ongeveer 1 000 kilometer van Hektor af. Foto: F. Marchis/WMKO

De Britse astronoom Philibert Jacques Melotte ontdekt een maan rond de planeet Jupiter die we vandaag de dag kennen als Pasiphaë. Deze maan zou een diameter hebben van ongeveer 58 kilometer en werd in 1975 genoemd naar Pasiphae uit de Griekse mythologie, de moeder van de Minotaurus. Omdat de maan vanaf de Aarde is ontdekt met behulp van sterke telescopen en de maan nooit is onderzocht door een ruimtesonde is er weinig over bekend.

Boven het Russische Toenguska-gebied explodeert een object. De schaarse ooggetuigen in het zeer dunbevolkte gebied zagen een vuurbal uit de hemel neerdalen en in de lucht exploderen. Dit ging gepaard met een zeer harde knal. Als gevolg van deze krachtige explosie braken tot in een omtrek van 30 tot 40 kilometer bomen af aan de basis van de stam. De meest geaccepteerde verklaring is de ontploffing van een meteoriet op ongeveer acht kilometer boven het aardoppervlak. Doordat de explosie plaatsvond boven een afgelegen gebied kwam er maar één persoon om het leven.

In Londen overlijdt de Britse astronoom William Huggins. Hij bouwde een eigen observatorium en deed uitgebreide observaties van spectra van astronomische objecten. Zo ontdekte hij in 1861 dat de Zon en sterren voor een belangrijk deel uit waterstof bestaan. Hij was ook de eerste die een onderscheid aantoonde tussen nevels en melkwegstelsels. Huggins was ook de eerste die ontdekte dat het licht van sommige sterren een roodverschuiving hadden ondergaan en van ons af bewogen.

De Italiaanse astronoom Vincenzo Cerulli ondekt de 320 kilometer grote planetoïde 704 Interamnia. Deze planetoïde bevindt zich in het buitenste deel van de planetoïdengordel tussen de banen van de planeten Mars en Jupiter en heeft een vrij elliptische baan die zich geheel in de planetoïdengordel bevindt. Interamnia wordt door spectraalanalyse ingedeeld bij de F-type planetoïden die een relatief laag albedo hebben.

De Amerikaanse astronoom Seth Barnes Nicholson ontdekt op het Lick Observatory de Jupitermaan Sinope. Deze maan heeft een gemiddelde diameter van ongeveer 38 kilometer en tot 2000 was dit de meest afgelegen maan in een baan om Jupiter.

Een meteoriet van meer dan 600 gram treft een huis nabij het stadje Baxter in de Amerikaanse staat Missouri. De neergekomen meteoriet is van het type chondriet (L6) en werd teruggevonden op de zolder van een huis. Een plaatselijke krant schreef over de neergekomen meteoriet die tot eind de jaren '30 eigendom bleef van de eigenaars van het huis waarna deze werd gekocht door H.H. Nininger.

Overlijden van de Duitse fysicus en astronoom Karl Schwarzschild. Hij werd vooral bekend door de vernoemingen van de schwarzschildstraal en de schwarzschildmetriek. De Schwarzschildradius of -straal is de grensradius of -straal van een rond object vanaf waar de ontsnappingssnelheid gelijk staat aan de snelheid van het licht. In 1915 schreef hij drie verhandelingen: één over kwantumtheorie en twee over algemene relativiteit. Hij correspondeerde in 1915 ook met Albert Einstein.

Op het Mount Wilson-observatorium in de Amerikaanse staat Californië wordt de 100-inch Hooker telescoop voor het eerst naar de planeten en de sterren gericht. Deze spiegeltelescoop had een diameter van 2,5 meter en werd genoemd naar de Amerikaan John Daggett Hooker die een belangrijke geldschieter was van dit project. Vanaf 1919 werd deze gigantische telescoop door de Amerikaanse astronoom Edwin Hubble gebruikt om sterenstelsels te fotograferen. Henry Norris Russel gebruikte de 100-inch Hooker telescoop ook voor het opstellen van zijn bekende Russeldiagram. Tot 1948 was dit de grootste telescoop op Aarde. Foto: